نيست دگر

پاسخ لطف ترا ، زور بيان نيست دگر

چون تو شيرين سخني را،به جهان نيست دگر

اي که جانم به فداي سخنت ، باز بخوان

که چو آواي اذان بهتر از آن نيست دگر

چه غريبانه تو با ساز، به نجوا شده اي

وصف اندوه مرا ناي زبان نيست دگر

دستهاي تو کند پنجره را باز، ولي

شوق پرواز درين مرغ جوان نيست دگر

تو به جاي من ازين شهر غمين کوچ بکن

که من غمزده را تاب و توان نيست دگر